Saat gece üçe yaklaşıyordu. Bardan çıkıp Cihangir’e, uğrayacağıma söz verdiğim arkadaşımın evine gitmiştim.
Zile bastım.
Bir kez.
İki kez.
Beş kez…
Cevap yok.
İçeriden televizyon sesi geliyordu. Ama ne kapıyı açan vardı ne de evin kara kedisinin sesi. Alt kattaki komşu kapıyı araladı:
“Uyumuştur belki,” dedi.
İçim hiç rahat değildi. Tek istediğim, kapının açılması ve onu sağ salim görmekti.
Nihayet gelen çilingir, kapının kilidine bakıp aletlerini çıkarırken birden duraksadı. Yüzünde o şüpheci ve tecrübeli esnaf bakışı vardı.
“Hanımefendi, içeride başka bir şey olmasın...” dedi.
Ne demek istediğini anlamıştım tabii.
“Kardeşim,” dedim, “o benim arkadaşım. Kadın olsun da ona bir şey olmasın.”
Kilit açıldı. Kapı aralandı. Televizyon açıktı. Arkadaşım koltukta sızıp kalmıştı.
Kendine gelip karşısında beni görünce önce afalladı, sonra gülmeye başladı.
“Hayatımda ilk defa biri beni merak ettiği için evime böyle girdi,” dedi şapşal.
Sonra gecenin anısına bir şişe şarap açtık. Ben yaşadığım telaşı üzerimden atamamıştım, o ise hâlâ halimize gülüyordu.
O gece anladım ki “Merak ettim”, bazen “Sen benim için önemlisin” demenin en samimi hâliydi. İnsan, değer gördüğünü bazen en çok merak edildiğinde anlıyor.