Alışmaktan Korkuyorum

Birine alışıyorum…
İnsan insana yoldaş olur, sırdaş olur, yeri gelir can olur-canan olur. Gün gelir düşman olur, tuzak olur, acı olur.
Sahi, sonu iyi biten hikayeler kaldı mı? Yoldaş olup, düşmana dönüşmeyen insanlar kaldı mı? Alışabilir miyim ben de birine? Korkuyorum artık! Yanında kalıp teslim mi olayım bu alışmak fikrine, yoksa bucak bucak kaçayım mı bilmiyorum.. Çok korkuyorum YİNE yeniden üzülmeye. Mutlu sonlar hiç kalmamış gibi, mutlu son ummaktan korkuyorum! Ümit etmek Nietzche’nin dediği gibi işkenceyi uzatmaktan başka bir şey yapmadı hiç, ümit etmekten korkuyorum!
Oysa öyle güzel ki burası; yıldızların altında, başka kimsenin olmadığı, benim en çok kendim olabildiğim -nice zaman sonra-, kalbimin küçük çırpınışlarını duyabilecek kadar sessiz, bütün o keşmekeşten uzak, sahteliklerden arınmış… Büyüleyici bir güzelliği var buranın.. Bütün önyargıları yıkacak kadar şeffaf ve duru!
Sevdim onun yanını! Ve pek tabi burayı. Yalnızca ikimizin olduğu, yalnızca biz olabildiğimiz yeri.
Ama bir yanım inatla korkuyor işte! Alışmaktan korkuyorum…